Kryzys europejskiej motoryzacji. Czy Europa sama wjechała do rowu?

Europa nałożyła na własny przemysł kamizelkę z ołowiu, a potem kazała mu biec sprintem z Chinami. Droga energia, biurokracja, podatki, raporty, certyfikaty, normy i moralizatorski ton urzędników. Z drugiej strony konkurent, który korzysta ze skali, wsparcia państwa, tańszej produkcji i znacznie mniej romantycznego podejścia do zasad wolnego rynku. A potem zdziwienie, że europejski samochód jest droższy.

Oczywiście można czekać. Może chińska gospodarka się przegrzeje. Może bańka pęknie. Może część firm padnie. Może klienci zatęsknią za starym porządkiem. Tylko że nawet jeśli Chiny dostaną zadyszki, to świat nie cofnie się do roku 2005. Fabryki zostaną. Kompetencje zostaną. Łańcuchy dostaw zostaną. A za Chinami idą następni. Indie nie będą wiecznie tylko wielkim rynkiem zbytu. One też chcą produkować, sprzedawać i zarabiać. My będziemy czekać, aż Chińczycy się potkną, a w tym czasie ktoś inny przebiegnie obok nas.

Co należy zrobić? Przede wszystkim przestać udawać, że przemysł jest problemem. Bez przemysłu Europa będzie eleganckim muzeum z drogą kawą, ładnymi deklaracjami i coraz mniejszym znaczeniem. Trzeba obniżyć koszty energii, ograniczyć biurokrację, skończyć z religijnym podejściem do jednej technologii i wrócić do zasady, że liczy się efekt, a nie politycznie modna metoda jego osiągnięcia.

Jeżeli celem jest niższa emisja, to oceniajmy cały cykl życia pojazdu, źródło energii, trwałość, naprawialność i realne warunki eksploatacji. Nie zabijajmy administracyjnie silnika spalinowego tylko dlatego, że ktoś w Brukseli uznał go za wroga postępu. W wielu zastosowaniach będzie on jeszcze długo rozwiązaniem rozsądnym, szczególnie tam, gdzie elektromobilność wygląda dobrze głównie w prezentacji.

Potrzebne są też uczciwe zasady handlu. Jeżeli europejski producent ma spełniać wszystkie możliwe wymogi, a potem konkurować z produktem wspieranym przez państwo, tańszą energię i zupełnie inne reguły gry, to nie jest wolny rynek. To jest naiwność ubrana w garnitur.

Czy jest jeszcze nadzieja? Jest, ale nie wtedy, gdy dalej będziemy udawać, że samobójstwo gospodarcze to strategia rozwoju. Europa nadal ma inżynierów, techników, marki, doświadczenie i ogromny potencjał. Tylko musi przestać przeszkadzać sama sobie.

Bo na razie wygląda to tak, jakby europejska motoryzacja stała na stanowisku naprawczym, a wokół niej kręciło się kilku urzędników z instrukcją, której nikt nie rozumie. Mechanik już dawno widzi, co trzeba zrobić, ale nie może dotknąć samochodu, bo trwa konsultacja społeczna w sprawie koloru podnośnika.

Panie… to się jeszcze da naprawić. Ale najpierw trzeba odsunąć tych, którzy zepsuli zespsuli wszystkow imię źle pojętego ratowania Świata.

Andrzej Ostry