Kogo obchodzi bezpieczeństwo?

Obserwowanie i analiza sytuacji na rynku napraw powypadkowych, to część mojej pracy. Pracuje w tej branży od ponad trzydziestu lat i widziałem naprawdę wiele, dlatego też wydawałoby się, że już nic nie powinno mnie zaskoczyć ani zdziwić. Dzień po dniu jednak przekonuję się, że to płonne nadzieje.

Bywa, że po przeczytaniu jakichś bzdur w internecie obiecuję sobie, że niezwłocznie z tym skończę i nie będę już więcej zaglądał do tego całego szamba, który wypisują „znafcy” z sieci, ale nie mogę… No nie mogę, bo to MOJA PRACA! Staram się powściągnąć nerwy i skupić się nad tym, co widzę, w sposób jak najbardziej niezaangażowany emocjonalnie. Przestałem się już dawno wdawać w polemiki z indolentami, ponieważ okazuje się, że powiedzenie: „nie podejmuj dyskusji z idiotą, bo najpierw sprowadzi cię do swojego poziomu, a następnie pokona doświadczeniem”, pozostaje cały czas aktualne.

Zgodnie z mym nazwiskiem, zacząłem ostro. Wiem. Tak właśnie miało być, bo bezpieczeństwo powinno być zawsze jednym z priorytetów w procesie likwidacji szkód. Istotne jest, aby właściwe podejście do owych zagadnień było na właściwym poziomie na wszystkich etapach procesu naprawy. Problem nie leży wyłącznie w zastosowaniu właściwych technologii naprawczych, czy staranności w realizowaniu procesu. Wszystko bowiem zaczyna się już w momencie wstępnej oceny zakresu szkody i już w tym momencie decydują się końcowe efekty przywrócenia pojazdu do stanu sprzed wypadku.